FM-codering (enkele dichtheid)
De vroegste codering voor magnetische schijven, waarbij elke bitcel met een klokpuls opent — ten koste van de helft van de dichtheid.
Het schema plaatst aan het begin van elke bitcel een kloktransitie en in het midden een extra transitie voor een één. De helft van alle fluxtransities is dus pure klok zonder informatie, en juist daarom heet het "enkele dichtheid" en past er de helft op van wat MFM aankan. IBM gebruikte het rond 1971 op zijn 8-inch floppy's.
De deugd ervan was dat het signaal zelfklokkend is en met eenvoudige elektronica te decoderen. Het gebrek werd duidelijk zodra MFM liet zien dat je de meeste klokpulsen kon weglaten, en eind jaren zeventig verdween FM uit nieuwe ontwerpen.