Flanger
Het geluid van een straaljager die door een gitaar vliegt — een kamfilter waarvan de tanden op en neer schuiven.
De naam stamt uit het bandtijdperk. Twee machines speelden dezelfde opname synchroon af en de geluidstechnicus vertraagde er één door met een vinger tegen de rand van de spoel (de flens, "flange") te drukken. Het verschil van enkele milliseconden gaf een kamfilter, en terwijl de vinger losliet, schoven de inkepingen door het spectrum. "Itchycoo Park" van de Small Faces (1967) is het schoolvoorbeeld.
Digitaal is het triviaal: een delay van ruwweg 1–10 ms waarvan de lengte door een LFO wordt gemoduleerd en die weer met het droge signaal wordt gemengd. Feedback maakt de inkepingen dieper en het geluid metaalachtiger. Het verschil met chorus is vooral een kwestie van getallen — chorus gebruikt langere vertragingen en geen feedback, en klinkt daardoor als meer spelers in plaats van een vliegtuig. "Through-zero"-flanging, waarbij de kopie het origineel daadwerkelijk inhaalt, was jarenlang het ene wat band kon en plug-ins niet.