Effectpedaal
Een kleine kist op de vloer met een voetschakelaar, een ingang en een uitgang: de vorm waarin gitaareffecten sinds de jaren zestig leven.
Een gitarist heeft zijn handen vol, dus het effect moet met de voet worden geschakeld. De Maestro Fuzz-Tone uit 1962 was de eerste commerciële hit, en in de rest van het decennium volgden wah, fuzz en vibrato in hetzelfde formaat. De compacte serie van Boss uit 1977 standaardiseerde de afmetingen, een voeding van 9 volt met min in het midden en een groot trapplateau dat het overleeft als er in het donker op wordt gestampt.
Pedalen worden in serie op een pedalboard gezet, en de volgorde doet ertoe: wah voor fuzz klinkt anders dan wah erachter, en delay staat bijna altijd helemaal achteraan zodat de echo's niet vervormd raken. De economie van de hobby is welbekend. De drang om nog één pedaal te kopen heeft een eigen naam: GAS, gear acquisition syndrome.