Copyfarleft
Copyleft met een klassenclausule: vrij voor coöperaties van werknemers en non-profitorganisaties, maar niet voor gewone bedrijven die personeel in dienst hebben.
Het idee komt van Dmytri Kleiner en is het uitgebreidst uitgewerkt in The Telekommunist Manifesto (2010). Zijn redenering: gewoon copyleft komt vooral ten goede aan wie het kapitaal heeft. Een groot bedrijf kan op vrije code net zo makkelijk een winstgevende dienst bouwen als een hobbyist, en komt altijd bovenaan uit. Copyfarleft staat commercieel gebruik daarom alleen toe voor wie zelf eigenaar is van de eigen arbeid.
De bekendste uitwerking is de Peer Production License, gebaseerd op CC BY-NC-SA, waarbij de niet-commerciële beperking niet geldt voor coöperaties en non-profitorganisaties. De licentie is niet door het OSI goedgekeurd en wordt zelden voor software gebruikt, maar ze stelt een vraag die permissieve licenties nooit hoeven te beantwoorden: wie profiteert er eigenlijk van dat de code vrij is?