Clickwrap
Een overeenkomst die tot stand komt door op "Ik ga akkoord" te klikken: de vorm van online toestemming die rechters het vaakst afdwingbaar achten.
De naam stamt af van shrinkwrap, waar het openscheuren van de plastic verpakking gold als aanvaarding van de licentie in de doos. Toen software via download kwam, verhuisde de toestemming naar een knop in het installatieprogramma en later naar het aanmeldformulier. De juridische toets is die van elke overeenkomst: de gebruiker moest redelijkerwijs de voorwaarden kunnen zien en iets hebben gedaan wat ondubbelzinnig "ja" betekent.
Daarom zijn de varianten er in Amerikaanse rechtszaken zo verschillend vanaf gekomen. Pure browsewrap, waarbij de voorwaarden achter een link onderaan de pagina staan, verloor in Specht v. Netscape (2002) en Nguyen v. Barnes & Noble (2014). Sign-in-wrap, met "door je aan te melden ga je akkoord met onze voorwaarden" naast de knop, hield stand in Meyer v. Uber (2017). Dat niemand de tekst leest, doet er niet toe. Niemand leest zijn huurcontract ook.