BitBLT
De bewerking die een rechthoekig blok pixels van de ene plek naar de andere kopieert en combineert met wat er al staat — de hoeksteen van elk vensterssysteem van vóór de 3D-kaart.
Dan Ingalls schreef BitBLT, bit block transfer, in 1975 bij Xerox PARC voor Smalltalk op de Alto, en verhuisde het naar de microcode van de machine toen bleek dat alleen dit voor de prestaties telde. De aanroep krijgt een bronrechthoek, een bestemming en een regel om de bits te combineren — kopiëren, OR, AND of XOR — met optioneel een masker en een halftoonpatroon. Het klinkt triviaal, maar in een vroeg vensterssysteem is alles precies dat: tekst wordt getekend door glyph-bitmaps uit een lettertype-afbeelding te kopiëren, een venster scrolt door zijn eigen inhoud te verschuiven, een venster komt naar voren door het over de rest heen te kopiëren, en de muisaanwijzer wordt met XOR getekend, zodat dezelfde bewerking een tweede keer hem weer wist.
De naam ging overal heen. De Blit-terminal van Bell Labs is ernaar vernoemd, de Blitter van de Amiga was een chip die niets anders deed, X11 kent het als XCopyArea met de functie in de graphics context, de Macintosh als CopyBits in QuickDraw, en Windows heeft nog steeds BitBLT() in GDI met zijn 256 ternaire rasterbewerkingen. Toen videokaarten voor het eerst iets gingen versnellen, was dit het; toen ze er niet meer om gaven, omdat alles textures op driehoeken werd, was het het eerste grafische primitief in de geschiedenis dat met pensioen ging.