Andrew Booth

Booth deed röntgenkristallografie aan Birkbeck College en had de standaardklacht van het vak: de structuur komt pas tevoorschijn uit een Fouriersynthese waar weken aan gerekend moet worden. In 1947 reisde hij naar Princeton, ontmoette Von Neumann en kwam thuis met het idee van het opgeslagen programma. Het jaar daarop ging de ARC, de Automatic Relay Computer, in dienst, gevolgd door de SEC in 1949 en daarna de APE(X)C. Alle drie waren klein, goedkoop en gebouwd voor zijn eigen rekenwerk in plaats van om indruk te maken op een subsidieverstrekker, wat ongebruikelijk was in een tijd waarin computerprojecten in tonnen werden gemeten.

Twee dingen overleefden de machines. Het ene is trommelgeheugen: in 1947 bouwde Booth een roterende magnetische trommel van een paar centimeter doorsnee en liet zien dat een bewegend magnetisch medium als werkgeheugen kon dienen, jaren voordat het gangbaar werd. Het andere is Booths vermenigvuldigingsalgoritme uit 1950, dat reeksen enen in de vermenigvuldiger benut om optellingen over te slaan en nog altijd in silicium zit. Zijn assistente Kathleen Britten schreef de assembleertaal van de machines en trouwde later met hem; de APE(X)C werd gekopieerd door de British Tabulating Machine Company en werd de voorouder van ICL's lijn.