Williams tüpü

Freddie Williams ve Tom Kilburn 1946'da, bir katot ışınlı tüpün elektron demetinin fosfor üzerinde yüklü bir leke bıraktığını ve bu yükün camın dışına yapıştırılmış bir metal levhayla algılanabildiğini keşfetti. Leke bir, lekesizlik sıfırdır; demet ekranın her yerine yöneltilebildiği için her bite anında ulaşılır — sayının yeniden dönmesini beklemek gereken gecikme hattından farkı budur.

Bedeli sızıntıydı: yük saniyenin kesri içinde sönüyordu, bu yüzden içerik sürekli okunup yeniden yazılmak zorundaydı. Bugün dinamik RAM'in çalıştığı yenileme ilkesi budur. Bir tüp kabaca 1.024 ile 2.048 bit tutuyordu. İkinci bir tüpü paralel bağlamak, operatörlere sonraki hiçbir bellek teknolojisinin sunmadığı bir şey veriyordu: bellek içeriğinin canlı resmi.

Manchester Baby 1948'de yalnızca tüpün bellek olarak işe yaradığını kanıtlamak için yapıldı. Ferranti Mark 1, IBM 701, ILLIAC ve Sovyet Strela izledi. Zayıflık hassasiyetti — tüpler birbirini etkiliyor, odadaki elektriksel gürültü bitleri çevirebiliyordu. Manyetik çekirdek bellek bütün yaklaşımı 1950'lerin ortasına doğru eskitti.