Steckerbrett
Enigma’nın fiş tablosu anahtar uzayının neredeyse tamamını sağlıyordu ve aşılması neredeyse hiçbir şeye mal olmuyordu; bu da anahtar uzayının neye değdiği konusunda bir şey söylüyor.
1930’da Wehrmacht, Enigma’nın önüne bir fiş tablosu ekledi: akım rotorlara girmeden önce ve çıkışta harfleri çiftler halinde takas eden kablolar. Standart hale gelen on kabloyla 150 trilyonun üzerinde ayar elde edilir; bu, tüm rotor sıraları ve başlangıç konumlarının birleşiminden kat kat fazladır. Kâğıt üzerinde Enigma’nın ana savunması buydu. Tablo aynı zamanda bir involüsyondur — A’yı M’ye takarsanız iki yönde de geçerlidir — bu da makinenin karşılıklılığını ve dolayısıyla sahadaki kolaylığını korudu.
İki şey bu savunmayı rakamın ima ettiğinden daha değersiz kıldı. Marian Rejewski 1932’de gösterge permütasyonlarının döngü yapısının fiş tablosundan etkilenmediğini fark etti; böylece rotorları sanki tablo yokmuş gibi çözümleyip tabloyu sonradan ayrıca ele alabildi. Gordon Welchman’ın Bombe’deki çapraz tablosu ise tam da bu karşılıklılıktan yararlanarak çelişkili tahminleri toptan eledi. Cebirsel olarak şeffaf bir anahtar uzayı, ne kadar geniş olursa olsun işe yaramaz.