Race-to-idle
İşlemcinin görevi olabildiğince hızlı bitirip derin bir güç tasarrufu moduna geçtiği enerji stratejisi — daha uzun süre yavaş ve tasarruflu çalışmak yerine. Bazen “acele et ve uyu”, “ağırdan al”dan daha verimlidir.
Fikir şu: düşük frekansın her zaman enerji tasarrufu sağladığını düşünebilirsiniz, ama resmin tamamı bu değil. Yavaş çalışmak tüm yongayı (ve çevre birimleri — bellek, ekran, telsiz) daha uzun süre uyanık tutar; bunların da işlemci ne kadar yavaşlarsa yavaşlasın sabit bir “yük” tüketimi vardır. Race-to-idle ise hızlı çalışır, bitirir ve tüm sistemin derin uykuya geçmesine izin verir (güç kapılama hemen her şeyi kapatır) → tepe güç yüksek olsa da toplam enerji daha düşük olabilir. Ödünleşim: her zaman geçerli değildir — yüksek voltajlı, tamamen işlemciye bağlı yüklerde yavaş olmak daha iyi olabilir (DVFS’teki voltajın küp etkisi nedeniyle). Gerçek, bir dengedir ve modern zamanlayıcılar ikisini de hesaba katar. Özellikle mobil/pilli cihazlar için önemlidir. DVFS ve güç kapılamayla ilişkilidir.