Fiziksel modelleme sentezi
Çıkan sesi taklit etmek yerine enstrümanın kendisini (teli, borusu, gövdeyi) simüle eden sentez.
Bir tınıyı dalga biçimleriyle tarif etmek yerine model, bir çekicin teli titreştirdiğinde ya da bir hava akışının boruyu rezonansa soktuğunda ne olduğunu hesaplar. 1983 tarihli Karplus–Strong algoritması bunun ne kadar ucuz olabileceğini gösterdi: basit bir alçak geçiren filtreyle bir gecikme hattında dolaşan kısa bir gürültü patlaması, çekilmiş bir tele ürkütücü derecede benzer. Stanford CCRMA'dan Julius O. Smith bu fikri dijital waveguide'lara genelledi.
Yamaha çalışmaları lisanslayıp 1994'te VL1'i çıkardı: saksafon gibi nefes alabilen, aşırı üfleyebilen ve ciyaklayabilen, ama yalnızca iki sesli ve fiyatı buna göre bir synth. Karşılığında ifade gücü gelir: model yalnızca hangi tuşa bastığınıza değil, nasıl çaldığınıza da tepki verir. 2006'da çıkan Pianoteq, tek bir örnek kullanmadan bütün bir piyanoyu üretir ve kurulumu birkaç on megabayta sığar.