Logaritma tabloları
Çarpmayı toplamaya çeviren basılı rakam raflarıydı — ve hataları Charles Babbage'a bir makine diletti.
Fikir 1614'te yayımlandı: her sayıya bir üs verin, iki sayının çarpımı üslerinin toplamı olur. Henry Briggs sistemi ona göre yeniden kurdu ve 1624'te 1–20.000 ile 90.000–100.000 aralığı için on dört ondalık basamaklı logaritmaları yayımladı. Hollandalı Adriaan Vlacq boşluğu dört yıl sonra doldurdu. Sonraki üç buçuk yüzyıl boyunca tablolar mühendisliğin, astronominin ve topçuluğun çalışma aracı oldu.
Sorun, tabloların insanlar tarafından dizilmesi, kopyalanması ve yeniden basılmasıydı. Her yeni baskı eski hataları devralıyor, yenilerini ekliyordu ve hangisinin hangisi olduğunu kimse bilmiyordu. 1821'de John Herschel'le birlikte Astronomi Topluluğu için tabloları denetlerken Babbage, bilgisayar tarihinin başlangıç düdüğü sayılan cümleyi kurdu: bu hesaplamaların buharla yapılmasını Tanrı aşkına isterdi. Fark makinesi bunun yanıtıydı; baskı da aritmetik kadar önemliydi — makine dizgiyi kendisi yapacak, böylece sonuçla sayfa arasına hiçbir insan eli girmeyecekti.
Cep hesap makineleri onları 1975 dolaylarında gereksiz kıldı. O güne dek bir tablo kitabı, bir mühendisin bilgisayara en yakın aracıydı.