Intermodülasyon distorsiyonu (IMD)
İki frekans aynı doğrusal olmayan devreden geçtiğinde, kaynakta hiç bulunmayan toplam ve fark bileşenleri olarak ortaya çıkan yeni tonlar.
Bir yükselteciye aynı anda 1.000 Hz ve 1.100 Hz verirseniz, THD'nin ölçtüğü her birinin armoniklerinden fazlasını elde edersiniz: 100 Hz, 2.100 Hz, 900 Hz ve 1.200 Hz da çıkar; bunlar f1 ± f2 ve 2f1 − f2 biçimindeki ürünlerdir. Hiçbiri müzikle armonik bir ilişki içinde olmadığından, aynı seviyedeki armonik distorsiyondan daha sert duyulur. İki test yöntemi öne çıkar: 60 Hz ile 7 kHz'in 4:1 karıştırıldığı SMPTE testi ve 19 ile 20 kHz'lik CCIF çift-ton testi; ikincisi 1 kHz'lik bir fark tonunu doğrudan duyulabilir banda düşürür.
IMD, tüketici formatlarındaki ultrasonik içeriğe karşı en somut argümandır. 20 kHz üzerini kimse duymaz, ama yükselteçlerde ve hoparlörlerde birbirleriyle modüle olup daha aşağıda duyulabilir artıklar bırakabilir; yani hi-res ses daha iyi değil, daha kötü bile duyulabilir.