Çakışma indeksi
Bir metinden rastgele seçilen iki karakterin aynı olma olasılığı; şifreli metnin bir dil mi yoksa yalnızca gürültü mü sakladığını söyleyen tek bir sayı.
Ölçüt, William F. Friedman tarafından 1922'de Riverbank Publication No. 22'de ortaya konmuştur ve sıkça modern kriptanalizin en önemli tek makalesi sayılır. Mesele, doğal dilin topaklı olmasıdır. İngilizce bir metinden rastgele iki harf çektiğinizde eşleşme ihtimali yaklaşık yüzde 6,7'dir; 26 harflik tekdüze rastgele bir dizgede ise yalnızca 3,8. Tek alfabeli bir şifre harfleri yeniden adlandırır ama dağılıma dokunmaz, dolayısıyla indeksini korur; sızıntının kendisi de budur.
Uygulaması mekaniktir, yani otomatikleştirilebilir. Düşük indeks şifrenin çok alfabeli olduğunu gösterir. Metni her n'inci karakterden dilimleyip n = 1, 2, 3… için ölçerseniz, indeks tam n anahtar uzunluğu olduğunda dilin değerine doğru sıçrar ve Vigenère bir avuç basit yerine koymaya iner. Aynı fikir, yirmi yıl sonra Turing'in Banburismus'unda, bu kez Bayesçi ağırlıklandırmayla ve çok daha büyük ölçekte yeniden karşımıza çıkar.