Schowek Motif (XmClipboard)
Własny schowek Motifa: API z blokadami, formatami i cofaniem, które trzymało dane we właściwościach okna głównego, a nie u właściciela, tak że skopiowane przeżywało program, z którego pochodziło.
Selekcje X mają wbudowaną słabość: kto wkleja, pobiera tekst od programu, który go skopiował, a jeśli tego programu już nie ma, nie ma czego wkleić. Motif 1.0 rozwiązał to w 1989 roku własnym schowkiem, trzymanym w serwerze. Kopiowanie to sekwencja: XmClipboardStartCopy, jedno lub więcej wywołań XmClipboardCopy, każde z formatem, i XmClipboardEndCopy; odczyt odbija ją w XmClipboardRetrieve. Dane i katalog pozycji leżały we właściwościach okna głównego, _MOTIF_CLIP_HEADER i pokrewnych, z blokadą, by dwa programy nie pisały naraz. XmClipboardCopyByName rejestrowało tylko format i pozwalało właścicielowi dostarczyć zawartość dopiero na żądanie, co przydawało się przy dużych obrazach, a XmClipboardUndoCopy przywracało poprzednią pozycję.
Ceną było to, że serwer X stawał się małą bazą danych i że czytać ją mogły tylko programy Motif. Żeby nie być wyspą, biblioteka przejmowała też selekcję CLIPBOARD i odpowiadała na żądania z właściwości, więc programy zgodne z ICCCM mogły wklejać z Motifa, ale nie odwrotnie. Gdy w latach 2000. problem przetrwania rozwiązały po stronie ICCCM menedżery schowka, projekt stał się ciekawostką, a kto uruchomi xlsatoms na współczesnym systemie z jednym otwartym programem Motif, i tak zobaczy te atomy.