x11vnc

Karl Runge wydał x11vnc w 2002 roku w ramach projektu LibVNCServer. Typowe serwery VNC dla Uniksa, Xvnc i jego potomkowie, są same serwerami X bez fizycznego ekranu: dostajesz świeży pulpit, który istnieje tylko w zdalnej sesji. x11vnc robi odwrotnie. Łączy się jako zwykły klient X z wyświetlaczem :0, czyta framebuffer i wysyła go jako RFB. Zmiany wykrywa przez rozszerzenie Damage albo skanowanie wierszy, naciśnięcia klawiszy i ruchy myszy wstrzykuje przez XTEST, a kursor odbiera przez XFIXES. Wynik jest taki, jak w Pomocy zdalnej Windows czy udostępnianiu ekranu na Macu: osoba przed maszyną widzi, co robi gość.

Dzięki temu stał się narzędziem do rozmów z pomocą techniczną i do sięgania po domowy pulpit, z którego zapomniało się wylogować. Runge dokładał kolejne rzeczy: SSL, przeglądarkę w Javie serwowaną z wbudowanego serwera WWW i graficzną nakładkę tkx11vnc, której liczne karty głównie pokazywały, ile flag nazbierało to polecenie. Jego własny rozwój skończył się w 2011 roku, a kod utrzymuje się od tamtej pory w ramach LibVNCServer. Wayland nie ma odpowiednika, bo kompozytor nie pozwala dowolnemu klientowi czytać całego ekranu.