Bell (X11)
Jedyna funkcja dźwiękowa protokołu X: żądanie, by serwer zabeepował, z głośnością podaną w procentach.
Podstawowy protokół w ogóle nie obsługuje dźwięku, ma tylko żądanie Bell z głośnością od −100 do 100 względem ustawienia bazowego. Głośność bazową, wysokość tonu i czas trwania ustawia się przez ChangeKeyboardControl — sygnał traktowano jako właściwość klawiatury, bo na wielu wczesnych stacjach roboczych tam fizycznie się znajdował. Z powłoki to samo robi xset b, a xset b off uciszyło więcej biur typu open space niż jakiekolwiek inne polecenie.
Gdy terminal odbierze znak BEL, czyli Ctrl-G, wywołuje XBell albo zamiast tego błyska, jeśli xterm uruchomiono z opcją visualBell. W 1996 roku XKB zrobił z beepa coś więcej: nazwane dzwonki i zdarzenie XkbBellNotify, dzięki którym klient może przechwycić wywołanie i odtworzyć dźwięk z motywu albo zamigać paskiem tytułu, zamiast kazać serwerowi piszczeć głośniczkiem. Tak środowiska graficzne uzyskały „dźwięki systemowe” na protokole, który umiał powiedzieć tylko „pip”.