Strategia szerokiego śladu
Metoda projektowania szyfrów blokowych, która dowodzi dolnej granicy liczby aktywnych S-boksów, czyniąc kryptoanalizę różnicową i liniową beznadziejną.
Joan Daemen przedstawił strategię w rozprawie doktorskiej z 1995 roku i stała się ona kręgosłupem Rijndaela, który zaprojektował z Vincentem Rijmenem i który został AES-em. Idea polega nie na pogoni za idealnym S-boksem, lecz na tym, by liniowa warstwa dyfuzji rozmazywała każdą różnicę na jak najwięcej S-boksów w następnej rundzie.
Liczba rozgałęzień warstwy dyfuzji daje dowodliwe ograniczenie: w AES co najmniej 25 S-boksów jest aktywnych w dowolnych czterech rundach, co czyni każdą charakterystykę różnicową czy aproksymację liniową zbyt mało prawdopodobną, by się nadawała. To rzadki przypadek szyfru, który przychodzi z argumentem, a nie tylko z nadzieją.