Polityka patentowa W3C
Zasada, że standardy webowe muszą dać się implementować bez opłat patentowych – i że każdy, kto pomaga je pisać, musi to obiecać.
W 2001 roku W3C zaproponowało projekt dopuszczający patenty licencjonowane na warunkach RAND – „rozsądnych i niedyskryminujących” opłat, na wzór telekomunikacji. Deweloperzy odpowiedzieli rekordową falą sprzeciwów, wyobrażając sobie sieć, w której każda przeglądarka potrzebuje prawnika patentowego. Projekt przerobiono, a przyjęta w lutym 2004 roku polityka wymaga zamiast tego licencjonowania bez opłat (royalty-free).
Mechanizm: każdy członek grupy roboczej zobowiązuje się bezpłatnie licencjonować wszystkim patenty niezbędne do implementacji Rekomendacji. Wyłączenie patentu trzeba zgłosić wprost, w terminie po wczesnych wersjach roboczych. Dzięki tej polityce HTML, CSS i SVG nie dorobiły się własnego MPEG LA – i to w dużej mierze dlatego kodeki audio i wideo stały się odwiecznym polem bitwy sieci.