Videotex
Próba z lat 70., by zrobić z telewizora dwukierunkowy terminal do centralnych baz danych — dobry pomysł, tyle że piętnaście lat za wcześnie.
W odróżnieniu od teletekstu, który tylko nadawał, videotex działał przez linię telefoniczną i przyjmował dane od użytkownika: zamówienia, zapytania, wiadomości. Każdy kraj zbudował własny standard — brytyjski Prestel, francuski Antiope, kanadyjski Telidon i północnoamerykański NAPLPS — więc żadnej usługi nie dało się sprzedawać ponad granicami.
Prawie wszystkie przedsięwzięcia przynosiły straty. Terminale były drogie, grafika toporna, a treść kontrolował operator; większość projektów upadła w latach 80. Wyjątkiem był Minitel, który zadziałał właśnie dlatego, że terminale rozdawano za darmo. Model rozliczania za minuty z podziałem przychodów został później wymyślony na nowo w internecie.