Szum przejść (transition noise)

Granica między dwoma przeciwnie namagnesowanymi obszarami nigdy nie jest linią prostą, lecz nieregularnym zygzakiem podążającym za krawędziami pojedynczych ziaren. Ta poszarpaność zamienia się w jitter w sygnale odczytu — szum przejść, często nazywany szumem nośnika. W cienkowarstwowych nośnikach magnetycznych dominuje nad szumem własnym elektroniki.

Problem narasta wraz z gęstością: zmniejszasz ziarna, by upchnąć więcej przejść, a każdą krawędź wyznacza mniej ziaren, więc względna poszarpaność rośnie. W praktyce to stosunek sygnału do szumu ograniczony szumem nośnika, a nie czułość głowicy, wyznacza gęstość powierzchniową — i w końcu trafia na granicę superparamagnetyczną, gdzie ziarna są zbyt małe, by utrzymać namagnesowanie.