Papier termiczny
Papier pokryty warstwą wrażliwą na ciepło, która czernieje tam, gdzie dotknie jej gorąca głowica — bez tuszu i bez kartridża, ale wydruk z czasem blaknie.
Powierzchnia zawiera bezbarwny leukobarwnik i słaby kwas (wywoływacz) w osobnych, mikroskopijnych warstwach. Ciepło stapia je ze sobą, barwnik zmienia postać i staje się widoczny. Dzięki temu drukarki termiczne są mechanicznie proste – bez taśmy, bez tonera – ale wydruk jest nietrwały: ciepło, światło, tłuszcz i plastyfikatory z tworzyw sztucznych powoli go wymazują, dlatego stare paragony stają się puste.
Powszechnym wywoływaczem był przez lata bisfenol A (BPA), ten sam związek, który krytykowano w debacie o plastiku; UE ograniczyła go w papierze termicznym w 2020 roku, a producenci przeszli na BPS i inne substancje, równie kontrowersyjne. Papier wynaleźli około 1965 roku NCR i Texas Instruments, a dziś trafia do każdej kasy, terminala płatniczego i biletomatu kolejkowego.