Talkbox
Przetwornik głośnikowy, który kieruje dźwięk instrumentu rurką do ust grającego, gdzie zostaje ukształtowany w słowa.
Sygnał z gitary lub syntezatora trafia do przetwornika, który wtłacza dźwięk do plastikowej rurki. Grający trzyma ją w ustach i artykułuje samogłoski i spółgłoski bez użycia strun głosowych; jama ustna działa jak filtr i narzuca mowne formanty. Mikrofon przed twarzą zbiera efekt. To czysta akustyka, dlatego brzmi bardziej fizycznie niż vocoder, który robi to samo za pomocą banków filtrów.
Poprzedniki istniały już w 1939 roku, ale sławę przyniósł talkbox Boba Heila z 1973 roku i koncertowy album Petera Framptona kilka lat później. Roger Troutman z Zapp uczynił z niego znak firmowy funku. Wady są dobrze udokumentowane: głośny dźwięk wprost do ust, mnóstwo śliny i publiczność zastanawiająca się, czemu gitarzysta gryzie wąż.