Monitor studyjny
Głośnik zbudowany tak, by obnażać wady miksu, a nie mu pochlebiać.
Celem jest możliwie płaska charakterystyka częstotliwościowa, żeby to, co brzmi zbyt basowo, rzeczywiście takie było. Większość współczesnych monitorów jest aktywna: wzmacniacze i zwrotnica mieszczą się w obudowie, jeden wzmacniacz mocy na przetwornik, przy czym zwrotnica stoi przed wzmocnieniem, a nie za nim. Monitory bliskiego pola ustawia się mniej więcej metr od słuchacza, by dźwięk bezpośredni przeważał nad odbiciami od pomieszczenia.
Najsłynniejszy z nich paradoksalnie wcale nie jest zbyt płaski. Yamaha NS-10 z 1978 roku miała być głośnikiem hi-fi, brzmiała ostro i chudo w basie, a mimo to stała się wyposażeniem każdego studia w latach 80. — przy założeniu, że miks, który działa na nich, zadziała wszędzie. Fińska firma Genelec, założona w tym samym roku, poszła drogą mierzalności.