Strangler fig
Wzorzec zastępowania starego systemu kawałek po kawałku zamiast przepisywania wszystkiego naraz. Nazwę nadał mu w 2004 roku Martin Fowler, od figowca dusiciela, który oplata drzewo, aż gospodarz obumrze i zostaje tylko figowiec.
W praktyce: przed starym systemem stawiasz proxy lub fasadę, przez którą przechodzi cały ruch. Następnie przenosisz po jednej funkcji na nową implementację, przekierowując pojedyncze trasy, z możliwością wycofania każdej z nich osobno. Stary system się kurczy, aż można go wyłączyć. Alternatywa — przepisanie od zera za jednym zamachem — to klasyczny sposób na dwa lata pracy nad wydaniem, które nigdy nie dorównuje oryginałowi. Wzorzec działa najlepiej, gdy da się czysto wyznaczyć interfejs; trudniej, gdy baza danych jest wspólna, co zwykle wymaga najpierw etapu duplikowania danych.