Ronald Cramer
Holenderski kryptograf, który wraz z Victorem Shoupem udowodnił, że praktyczne szyfrowanie może być odporne na ataki z wybranym szyfrogramem bez opierania się na wyroczniach losowych.
W latach 90. istniały dwa rodzaje szyfrowania z kluczem publicznym: schematy z dowodami bezpieczeństwa, ale zbyt wolne, by z nich korzystać, oraz szybkie, których dowody wymagały traktowania funkcji skrótu jak wyidealizowanej wyroczni losowej. Cramer–Shoup (1998) był pierwszym schematem zarazem wydajnym i dowodliwie bezpiecznym w sensie IND-CCA2 w modelu standardowym, przy założeniu jedynie, że decyzyjny problem Diffiego–Hellmana jest trudny.
Wcześniej wraz z Ivanem Damgårdem i Berrym Schoenmakersem pokazał, jak udowodnić znajomość jednego z kilku sekretów bez ujawniania którego — to element wielu późniejszych protokołów głosowania. Pracował w CWI w Amsterdamie i na Uniwersytecie w Lejdzie, a w 2015 roku wydał z Damgårdem i Jesperem Buusem Nielsenem podręcznik Secure Multiparty Computation and Secret Sharing.