Wyrocznia losowa
Wyidealizowana funkcja skrótu, która na każde nowe zapytanie odpowiada losową wartością; model używany do dowodzenia bezpieczeństwa schematów kryptograficznych.
Model wyroczni losowej wprowadzili Bellare i Rogaway w 1993 roku, by praktyczne konstrukcje, takie jak OAEP i RSA-PSS, dało się opatrzyć dowodami bezpieczeństwa. To fikcja: żadna rzeczywista funkcja skrótu nie zachowuje się jak wyrocznia losowa, a mimo to dowód w tym modelu pozostaje mocnym argumentem.
Krytyka towarzyszy modelowi od 1998 roku, gdy Canetti, Goldreich i Halevi wykazali, że istnieją schematy bezpieczne w modelu, których nie da się bezpiecznie zrealizować. Dowód w modelu nie gwarantuje więc niczego w świecie rzeczywistym — warto o tym pamiętać, gdy ktoś następnym razem powie, że coś jest „udowodnione”.