Robert Winternitz
Matematyk ze Stanforda, autor podpisu Winternitza — sztuczki z łańcuchami skrótów, na której dziś opierają się znormalizowane podpisy postkwantowe.
Jednorazowy podpis Lamporta z 1979 roku działa, ale jest nieporęczny: jedna para kluczy na każdy bit wiadomości. Winternitz zaproponował podpisywanie kilku bitów naraz przez wielokrotne haszowanie tajnej wartości wzdłuż łańcucha, gdzie liczba kroków koduje wartość. Parametr w pozwala wymieniać rozmiar podpisu na liczbę obliczeń skrótu. Pomysł dotarł do świata przez pracę doktorską Ralpha Merkle’a, w której jest wprost przypisany Winternitzowi, a nie przez jakikolwiek jego własny artykuł.
Cztery dekady później to jeden z koni roboczych kryptografii opartej na skrótach. Jego wariant WOTS+ jest elementem XMSS (RFC 8391), LMS (RFC 8554) i SPHINCS+, który NIST znormalizował w 2024 roku jako SLH-DSA w FIPS 205. Niewielu ludzi trafia ze swoim nazwiskiem do standardu dzięki akapitowi w cudzej dysertacji.