RIP
Pierwszy szeroko stosowany protokół routingu w internecie. Wektor odległości z liczbą przeskoków jako jedyną metryką i maksymalnym dystansem 15 przeskoków — wszystko dalej uchodzi za nieosiągalne.
Opiera się na algorytmie Bellmana-Forda: każdy router co 30 sekund wysyła sąsiadom całą swoją tablicę routingu, a ci dodają jeden przeskok. Prosty w implementacji, lecz wolno zbieżny i podatny na „liczenie do nieskończoności”, gdy dwa routery na zmianę podnoszą koszt o jeden, aż trafią na limit. Środki zaradcze to split horizon, zatruwanie tras (route poisoning) i liczniki hold-down. Metryka ignoruje przepustowość, więc łącze 10 Gb/s oddalone o dwa przeskoki przegrywa ze starym łączem szeregowym oddalonym o jeden. RIPv2 (RFC 2453) dodał adresowanie bezklasowe i uwierzytelnianie, RIPng obsługuje IPv6. Dziś przetrwał głównie w laboratoriach i podręcznikach — wygrał OSPF.