Szeregowanie monotoniczne (rate-monotonic)
Przydzielanie stałych priorytetów okresowym zadaniom czasu rzeczywistego według częstotliwości: im krótszy okres, tym wyższy priorytet.
Chung Laung Liu i James Layland udowodnili w 1973 roku, że spośród wszystkich przydziałów stałych priorytetów ten jest optymalny, i podali prosty test: jeśli łączne obciążenie procesora dla n zadań pozostaje poniżej n(21/n − 1), wszystkie terminy zostaną dotrzymane. Granica spada w stronę ln 2, czyli około 69 procent. Przekroczenie jej nie oznacza, że system jest zepsuty, tylko że trzeba już policzyć wszystko porządnie.
Pasuje to idealnie do zwykłego RTOS-a, bo potrzebny jest tylko wywłaszczający planista ze stałymi priorytetami. Alternatywa, czyli najwcześniejszy termin najpierw (EDF), może osiągnąć 100 procent, ale musi tasować priorytety w trakcie działania. Cała analiza opiera się na znajomości najgorszego czasu wykonania każdego zadania i na tym, że żadne zadanie nie jest blokowane przez niższe — a o to właśnie chodzi w odwróceniu priorytetów.