Rafail Ostrovsky

Szyfrowanie ukrywa zawartość, ale ktoś, kto obserwuje, które adresy program odczytuje i zapisuje, nadal może wyciągać wnioski. W artykule z 1996 roku Goldreich i Ostrovsky pokazali, jak uruchomić program tak, by wzorzec dostępu wyglądał tak samo niezależnie od danych wejściowych, kosztem logarytmicznego narzutu. Idea oblivious RAM zyskała drugie życie, gdy usługi chmurowe i bezpieczne enklawy, jak Intel SGX, uczyniły ten problem praktycznym.

W 1997 roku razem z Eyalem Kushilevitzem wykazał, że prywatne pobieranie informacji działa także wobec pojedynczego serwera: pobierasz rekord z bazy, a serwer nie dowiaduje się którego. Jest też współautorem ekstraktorów rozmytych (2004), dzięki którym zaszumione dane, takie jak biometria, nadają się na klucze kryptograficzne.