ProTracker

ProTracker ukazał się w 1990 roku i, bazując na NoiseTrackerze oraz Soundtrackerze Karstena Obarskiego, stał się standardowym narzędziem do muzyki MOD na Amidze. Utwór zapisuje się jako wzorce w siatce: cztery kolumny, po jednej na sprzętowy kanał, a każdy wiersz określa nutę, sampel i komendę efektu. Interfejs był spartański i sterowany z klawiatury, ale po nauce dało się pisać muzykę gdziekolwiek.

Limit czterech kanałów i dokładny timing programu zdefiniowały brzmienie wczesnej muzyki trackerowej, a współczesne trackery wciąż naśladują jego zachowanie, żeby brzmieć „jak trzeba”. Dla wielu muzyków demosceny ProTracker był pierwszym i ostatnim narzędziem, jakiego kiedykolwiek potrzebowali.