Szyfr Playfaira
Szyfruje litery parami w siatce 5×5 wypełnionej hasłem. Wymyślił go Wheatstone, a nazwę dostał po przyjacielu, który go sprzedał.
Charles Wheatstone opracował szyfr w 1854 roku, ale to Lyon Playfair przekonywał brytyjski rząd do jego przyjęcia i nazwisko przypadło lobbyście. Hasło wypełnia siatkę 5×5 (I i J dzielą jedno pole), a tekst jawny dzieli się na pary liter. Każdą parę zastępuje się zależnie od tego, czy litery leżą w tym samym wierszu, w tej samej kolumnie, czy w rogach prostokąta.
Praca na parach daje około 600 digrafów do analizy zamiast 26 liter, co wystarczało w warunkach polowych, gdzie wroga trzeba było zatrzymać na zaledwie kilka godzin. Brytyjczycy używali go w wojnie burskiej i podczas pierwszej wojny światowej, a depesze, dzięki którym uratowano załogę Johna F. Kennedy’ego po zatonięciu PT-109 w 1943 roku, poszły właśnie szyfrem Playfaira. Przy statystyce digrafów i odpowiedniej ilości tekstu i tak jednak pada.