Szyfr podstawieniowy
Zamiana każdego znaku na inny według stałej tablicy — przy okazji niezręcznie zachowująca całą statystykę języka.
Każdy znak tekstu jawnego zostaje zastąpiony innym według stałego odwzorowania. Szyfr monoalfabetyczny używa przez cały czas jednej tablicy; polialfabetyczny, jak szyfr Vigenère’a, zmienia tablice w trakcie. Przestrzeń kluczy dla dowolnej permutacji 26 liter to 26 silnia, czyli około 4·10²⁶, co brzmi uspokajająco.
Niesłusznie. Ponieważ każda litera tekstu jawnego zawsze trafia na tę samą literę szyfrogramu, rozkład częstości liter języka zostaje w całości zachowany, a kilkaset znaków tekstu da się złamać ołówkiem i papierem. Atak opisał już w IX wieku Al-Kindi. Współczesna kryptografia używa podstawienia jako składnika — to właśnie jest S-box — ale nigdy samodzielnie.