Fotoskładarka
Maszyna składająca, która naświetla litery światłem na papierze fotograficznym lub kliszy zamiast odlewać je z ołowiu — pomost między drukiem z metalu a cyfrowym.
Od lat 50. fotoskładarki wypierały maszyny do składu z gorącego metalu, takie jak Linotype. Wczesne modele trzymały znaki na obracającym się szklanym dysku lub bębnie; błysk światła przez właściwy znak był rzutowany soczewką na papier światłoczuły, a wielkość pisma ustawiano optycznie. Żadnego roztopionego metalu, żadnego fizycznego stempla — tylko światło i chemia.
Maszyny trzeciej generacji (Linotron, później Linotronic) rysowały każdy znak punkt po punkcie lampą kineskopową lub laserem, stając się w istocie rasterowymi procesorami obrazu. Kiedy w 1985 roku Adobe połączył PostScript z Linotronikiem 300, obok LaserWritera Apple’a, narodził się DTP: ten sam opis strony można było sprawdzić na drukarce laserowej i wykonać w wysokiej rozdzielczości na fotoskładarce. Wielkoformatowe druk atramentowy i laserowy uczyniły później etap kliszy zbędnym.