Photon microGUI

Kiedy QNX Software Systems potrzebowało w połowie lat 90. interfejsu graficznego dla QNX, X11 było za duże dla docelowych maszyn, w których pamięć liczyło się w setkach kilobajtów. Photon pojawił się w 1994 roku i niósł filozofię systemu: serwer Photon sam robi prawie nic, a sterownik grafiki, obsługa fontów i menedżer okien pwm to osobne procesy rozmawiające z nim komunikatami. Model jest nietypowy. Wszystkie okna są prostokątnymi regionami ułożonymi wzdłuż osi głębokości we wspólnej przestrzeni; dane wejściowe z myszy i klawiatury wędrują od dołu w stronę użytkownika przez regiony, polecenia rysowania w drugą stronę, ku ekranowi, a każdy region określa dla każdego typu zdarzenia, czy jest na nie wrażliwy i czy przepuszcza je dalej. Menedżer okien jest wtedy po prostu kolejnym regionem, który akurat leży przed wszystkimi innymi.

Wokół serwera stała biblioteka widżetów, kreator interfejsów PhAB i Phindows, który wyświetlał sesję Photona na komputerze z Windows przez sieć. Photon przez piętnaście lat żył w systemach samochodowych, urządzeniach medycznych i panelach przemysłowych oraz w oprogramowaniu opartym na QNX, które RIM kupiło w 2010 roku dla BlackBerry. Tam też się skończył: QNX 6.6 w 2014 roku zastąpił Photon podsystemem graficznym Screen, bez menedżera okien i z jedną aplikacją naraz, czego zresztą chciały samochody.