Instytucja płatnicza
Unijna licencja dla firm, które przenoszą cudze pieniądze, ale nie mogą ich pożyczać ani przyjmować depozytów.
Kategorię stworzyła pierwsza dyrektywa o usługach płatniczych, PSD1, w 2007 roku. Wcześniej płatności były w praktyce zarezerwowane dla banków, a kto chciał zbudować usługę płatniczą, zdobywał licencję bankową albo szukał luki. Instytucje płatnicze dostały własny, lżejszy reżim. Kapitał początkowy wynosi od 20 000 do 125 000 € zależnie od zakresu usług, wobec milionów w przypadku banku. W zamian instytucja nie może przyjmować depozytów, a środki klientów muszą być zabezpieczone odrębnie od jej własnych. Licencja obowiązuje w całym EOG dzięki paszportowaniu, dlatego tak wiele fintechów ma zezwolenie na Litwie lub w Irlandii.
PSD2 dodała w 2018 roku do listy usług inicjowanie płatności i informacje o rachunku. Od instytucji pieniądza elektronicznego różni ją to, że ta druga może przechowywać saldo. Nikomu nie udało się jeszcze łatwo wyjaśnić tej granicy, więc PSD3 proponuje połączenie obu typów licencji.