Open core
Model biznesowy, w którym rdzeń jest otwartoźródłowy, a funkcje, za które płacą duzi klienci, już nie.
Termin wprowadził Andrew Lampitt w 2008 roku. Firma wydaje działający produkt bazowy na otwartej licencji i sprzedaje wersję enterprise z tym, czego żądają organizacje: logowaniem SSO, logami audytu, klastrowaniem, wsparciem. Podręcznikowym przykładem jest GitLab, z Community Edition na licencji MIT i osobno licencjonowanym Enterprise Edition w tej samej bazie kodu.
Różni się od podwójnego licencjonowania, gdzie ten sam kod oferuje się na dwóch licencjach; w open core różny kod ma różne licencje. Wbudowane napięcie polega na tym, że to firma decyduje, co jest rdzeniem. Każda funkcja w części otwartej to funkcja, której nie da się sprzedać, a użytkownicy zauważają, w którą stronę zwykle przechyla się szala.