Copyleft sieciowy
Rodzina licencji, które traktują udostępnianie programu przez sieć jak dystrybucję i żądają kodu źródłowego także od tych, którzy nigdy nie wydali pliku binarnego.
Zwykły copyleft uruchamia się przy dystrybucji, a usługa internetowa niczego nie dystrybuuje. Affero GPL z 2002 roku była pierwszą próbą zamknięcia tej luki; przyjęła się AGPLv3 z 2007 roku. Open Software License 3.0 Lawrence'a Rosena robi to samo przez pojęcie „zewnętrznego wdrożenia”, a EUPL 1.2 wprost uznaje za to zapewnienie dostępu online do istotnych funkcji programu. Cryptographic Autonomy License, zatwierdzona przez OSI w 2020 roku, idzie najdalej i obejmuje także dane użytkowników.
SSPL MongoDB z 2018 roku doprowadziła tę logikę do żądania kodu całego stosu usługi wokół programu, czego OSI nie zatwierdziła. Wspólne dla całej rodziny jest to, że wiele firm, najgłośniej Google, zakazuje jej u siebie — co dla niektórych autorów jest właśnie celem.