_NET_WM_DESKTOP
Właściwość EWMH na oknie, która mówi, na którym pulpicie wirtualnym ono mieszka, licząc od zera, lub 0xFFFFFFFF dla wszystkich naraz.
Przez lata to, gdzie okno przynależy, było prywatną sprawą menedżera okien: _WIN_WORKSPACE z GNOME i KWM_WIN_DESKTOP z kwm były dwiema niezgodnymi odpowiedziami na to samo pytanie. Około 2000 roku EWMH scaliła je w jeden CARDINAL na samym oknie. Program może go ustawić przed zmapowaniem okna jako prośbę o pulpit startowy, ale gdy menedżer okien przejmie okno, właściwość należy do niego: jest aktualizowana przy każdym przeniesieniu i usuwana, gdy okno zostaje wycofane. Każdy, kto chce przenieść okno, wysyła zamiast tego ClientMessage do okna głównego, z nowym numerem i wskazaniem źródła – 1 dla aplikacji, 2 dla pagera lub użytkownika – by menedżer mógł inaczej traktować natręctwo aplikacji niż kliknięcie w pagerze.
Wartość 0xFFFFFFFF oznacza każdy pulpit i tak naprawdę wygląda okno przyklejone; xprop wypisuje ją jako 4294967295, co nie jednego zbiło z tropu. Miłym akcentem specyfikacji jest wymóg pozostawienia właściwości na miejscu, gdy menedżer okien kończy pracę, na przykład traci WM_Sn na rzecz następcy uruchomionego z --replace: nowy czyta numery i odkłada każde okno tam, gdzie było. wmctrl -t oraz reguły w Openbox, FVWM i devilspie, które wysyłają daną klasę na pulpit 3, przechodzą przez tę jedną małą liczbę. Pod Waylandem to prywatna sprawa kompozytora, a skrypty przerzucające okna między obszarami roboczymi trzeba było przepisywać dla każdego z nich.