_NET_VIRTUAL_ROOTS
Właściwość okna głównego, w której menedżer okien budujący pulpity z dużych okien potomnych roota wymienia je, by wygaszacze ekranu i programy ustawiające tapetę znalazły właściwe.
Są trzy sposoby, by X udawał kilka pulpitów. Można odmapować okna, które nie powinny być widoczne, przesunąć wszystkie okna na bok albo umieścić okna każdego pulpitu w osobnym potomku okna głównego wielkości ekranu i pokazywać tylko jednego. Trzeci sposób to wirtualne rooty, od swm firmy Solbourne z 1990 roku i tvtwm, potem w olvwm i amiwm: zmiana pulpitu staje się jednym XMapWindow zamiast burzy żądań. Ceną było to, że wszystko, co sądziło, iż rysuje na rootcie – xsetroot, xlock i xscreensaver – lądowało za fałszywym rootem. Lekarstwem była właściwość __SWM_VROOT na fałszywym rootcie oraz vroot.h Andreasa Stolckego z 1990 roku, który przedefiniowuje RootWindow jako jej wyszukiwanie.
EWMH nadała tej sztuczce oficjalną postać: lista identyfikatorów okien na prawdziwym rootcie, którą musi ustawić menedżer okien działający w ten sposób, aby programy od tapet znajdowały właściwą powierzchnię, a klienci mogli ustalić, które okno jest ich ramką. Prawie nikt jej nie ustawia. Model z odmapowywaniem wygrał w latach 90., Enlightenment DR16 z pulpitami wsuwającymi się z boku to jeden z niewielu, które wciąż pracują z własnymi oknami pulpitów, a xprop -root pokazuje tę właściwość tak rzadko, że ludzie pytają, czy coś jest zepsute. Za to vroot.h nadal jest dołączany do xscreensaver – dla garstki nostalgików za olvwm.