Nagrywanie wielościeżkowe
Nagrywanie instrumentów na osobnych, zsynchronizowanych ścieżkach, tak by dało się je później wymieniać, dogrywać i miksować.
Przed erą wielościeżkową utwór rejestrowano w jednym kawałku: cały zespół przed tymi samymi mikrofonami, a jedna fałszywa nuta oznaczała kolejne podejście. Kluczowy trik przyszedł z Ampeksu w 1955 roku. Sel-Sync pozwolił głowicy nagrywającej pracować też jako odtwarzająca na już nagranych ścieżkach, więc muzyk słyszał wcześniejsze partie w tempie i dogrywał nową na wierzch — to właśnie overdub. Les Paul dostał jeden z pierwszych ośmiościeżkowych magnetofonów w 1957 roku i grał na nim jak na instrumencie.
Potem poszło szybko. Cztery ścieżki wystarczyły na Sgt. Pepper w 1967, ale tylko dzięki łączeniu ścieżek i zwalnianiu miejsca po drodze. Szesnaście, a potem dwadzieścia cztery ścieżki stały się w latach 70. studyjnym standardem, ADAT w 1992 roku uczynił osiem cyfrowych ścieżek przystępnymi cenowo, a DAW oferuje dziś więcej ścieżek, niż komukolwiek chce się używać.