Filtr drabinkowy Mooga
Cztery pary tranzystorów ułożone jak szczeble drabiny — filtr dolnoprzepustowy, który zdefiniował, jak ma brzmieć syntezator analogowy.
Robert Moog zgłosił patent w 1966 roku, a przyznano mu go w 1969. Układ łączy w łańcuch cztery identyczne stopnie RC między parami tranzystorów, dając filtr dolnoprzepustowy o nachyleniu 24 dB na oktawę. Sprzężenie wyjścia z wejściem dodaje rezonans; podkręcony dostatecznie mocno filtr zaczyna samooscylować, wytwarzając sinus. Ze wzrostem rezonansu traci też bas — wada, która z czasem stała się częścią charakteru.
Filtr zamieszkał w systemach modularnych i w Minimoogu, a konkurenci musieli projektować w obejściu patentu. Cyfrowo jest kłopotliwy: pętla sprzężenia nie zawiera opóźnienia, czego algorytm próbkowany nie wyrazi wprost. Tim Stilson i Julius Smith opublikowali model w 1996 roku, Antti Huovilainen dodał nieliniowość tranzystorów w 2004, a współczesne emulacje zwykle opierają się na sprzężeniu zwrotnym bez opóźnienia.