MDI (Multiple Document Interface)
Model okien, w którym aplikacja ma jedno duże okno ramowe, a każdy otwarty dokument jest oknem potomnym uwięzionym w jej wnętrzu — z własnym paskiem tytułu, przyciskiem minimalizacji i menu Okno z pozycją „Kaskadowo”.
Microsoft wprowadził ten model w Windows 2.0 w 1987 roku, a pierwszym programem zbudowanym na nim był Excel: arkusze leżały jako okna wewnątrz okna Excela i można je było przesuwać, układać i zwijać do ikon, ale nigdy wyciągnąć na pulpit. IBM wpisał go do CUA w 1989 roku, a w Win32 stał się osobną klasą okna, MDICLIENT, z komunikatami typu WM_MDICREATE i menu Okno, które samo rysowało pozycje Kaskadowo, Sąsiadująco i ponumerowaną listę dzieci. Zminimalizowane dokumenty lądowały jako małe ikony na dole ramki. Aplikacja wielodokumentowa dostawała dzięki temu jeden przycisk na pasku zadań i jeden pasek menu, co było tanie pamięciowo i łatwe do napisania.
Macintosh nigdy nie miał odpowiednika, bo tam pasek menu należy do aplikacji, a nie do okna, więc każdy dokument mógł być osobnym oknem bez strat. Sam Microsoft odradzał MDI w wytycznych Windows 95, a Worda przeniósł na jedno okno na dokument w wersji 2000. Okna potomne zastąpiły karty: Opera zbudowała przeglądarkę jako aplikację MDI z paskiem kart na górze, a gdy poszły za nią Firefox i Internet Explorer, karta stała się normą — od edytorów po terminale. Qt wciąż dostarcza QMdiArea dla chętnych, a to i owo, jakiś program graficzny czy IDE, nigdy nie przestało go używać.