MDCT (zmodyfikowana dyskretna transformata kosinusowa)
Transformata częstotliwościowa z nakładaniem bloków, leżąca u podstaw niemal każdego stratnego kodeka audio od lat 90.
Kodek chce dzielić dźwięk na bloki i wydawać bity tam, gdzie słucha ucho, ale ostre krawędzie bloków powodują trzaski. MDCT stosuje bloki nakładające się o połowę. Każdy blok daje tylko połowę tylu współczynników, ile ma próbek, więc nakładanie nic nie kosztuje w przepływności, a aliasing wprowadzony w dziedzinie czasu znosi się po zsumowaniu sąsiednich bloków. Zasadę — kasowanie aliasingu w dziedzinie czasu — opublikowali John Princen i Alan Bradley w latach 1986–87.
Opierają się na niej Dolby Digital, MP3 (jako hybryda z bankiem filtrów), AAC, Vorbis i Opus. Jej słaby punkt to pre-echo: szum kwantyzacji rozlewa się na cały blok, więc ostre uderzenie w bęben poprzedza cichy syk. Dlatego kodeki przełączają się na krótkie bloki, gdy nadchodzi transjent.