Pasek magnetyczny
Czarny pas z tyłu karty, w którym dane są zapisane magnetycznie na trzech ścieżkach.
Wynaleziono go w IBM w latach 60. Według legendy inżynier Forrest Parry nie mógł znaleźć kleju, który utrzymałby pasek, aż jego żona zasugerowała przyprasowanie go zwykłym żelazkiem. Pasek niesie do trzech ścieżek: ścieżki 1 i 2 zawierają numer karty i datę ważności, w formatach określonych przez IATA linii lotniczych i ABA banków, a znormalizowanych w ISO/IEC 7811.
Czytnik wykrywa odwrócenia strumienia magnetycznego, gdy pasek przesuwa się pod głowicą — to ta sama zasada co przy taśmie magnetycznej, tylko na centymetrze plastiku. Technologia jest na wymarciu: zastępują ją chipy EMV i płatności zbliżeniowe, bo pasek jest banalny do sklonowania, natomiast jej kuzyn czytający magnetycznie drukowane cyfry, MICR, przetrwał na dole czeków.