Łożysko powietrzne
Nanometrowo cienka poduszka powietrza, na której ślizgacz unosi się nad wirującym dyskiem.
Wirujący talerz (5400–15 000 obr./min) porywa za sobą warstwę przyścienną powietrza. Ukształtowany spód ślizgacza — powierzchnia łożyska powietrznego, ABS — wytwarza siłę nośną i samokorygujący się rozkład ciśnienia, który utrzymuje stabilną wysokość lotu: dość dużą, by nie uderzyć w talerz, i dość małą dla silnego sygnału. Szczelina jest osławiona z powodu swojej małości. Współczesne dyski latają na wysokości kilku nanometrów, co odpowiada mniej więcej odrzutowcowi pasażerskiemu na wysokości kostki. Hermetyczne dyski helowe wykorzystują mniejszą gęstość i lepkość helu, dzięki czemu głowica leci stabilniej, niżej i z mniejszymi turbulencjami, a w obudowie mieści się więcej talerzy. Kontakt ślizgacza z talerzem to head crash.