Wysokość lotu głowicy
Szczelina rzędu nanometrów między głowicą a talerzem — największa pojedyncza dźwignia gęstości zapisu.
Ponieważ pole magnetyczne gwałtownie słabnie z odległością (strata odstępu Wallace’a, ok. 55 dB na długość fali odstępu), im niżej leci głowica, tym drobniejsze bity potrafi rozróżnić. Wysokość lotu spadła z około 0,9 µm w latach 70. do kilku nanometrów dziś. Nowoczesne dyski mają przy głowicy grzałkę — dynamiczną kontrolę wysokości lotu — która na żądanie rozszerza końcówkę bieguna, by tuż przed zapisem precyzyjnie ustawić szczelinę. Za wysoko — sygnał ginie; za nisko — kontakt i awaria głowicy (head crash). HAMR doprowadza to do granic, wymagając, by głowica niemal dotykała punktu podgrzanego laserem.