Schemat Laia–Masseya
Trzeci sposób budowy szyfru blokowego obok sieci Feistela i sieci SP: funkcja rundy dostaje różnicę między dwiema połówkami.
Blok dzieli się na dwie części, a funkcja rundy przyjmuje ich różnicę. Jej wynik dodaje się do obu połówek, co zostawia różnicę bez zmian — dzięki temu rundę można odwrócić, choć sama funkcja rundy nie jest odwracalna. To ta sama sztuczka, na której opiera się Feistel, tyle że w innej algebrze. Xuejia Lai i James Massey użyli tej struktury w IDEA w 1991 roku.
W gołej postaci schemat ma wadę: zachowana różnica jest niezmiennikiem, który odróżnia szyfr od losowej permutacji. Serge Vaudenay pokazał w 1999 roku, że wstawienie w każdej rundzie ortomorfizmu, czyli prostego wymieszania jednej połówki, to naprawia. Pascal Junod i Vaudenay zbudowali następnie na poprawionej wersji szyfr FOX, później sprzedawany jako IDEA NXT.