Sieć Feistela
Konstrukcja, która pozwala zbudować odwracalny szyfr z funkcji, której odwrócić się nie da.
Nazwana od Horsta Feistela, kryptografa IBM, który około 1970 roku rozwinął ją w szyfr Lucifer. Blok dzieli się na dwie połowy. W każdej rundzie jedna połowa przechodzi przez funkcję rundy z kluczem rundy, wynik jest XOR-owany z drugą połową, po czym połowy zamieniają się miejscami.
Sztuka polega na tym, że funkcja rundy nie musi być odwracalna — deszyfrowanie to ta sama sieć z kluczami rund w odwrotnej kolejności. Dzięki temu da się budować bezpieczne szyfry z dowolnie niechlujnych funkcji. Na sieci Feistela oparte są DES, Blowfish i GOST. AES nie jest: używa sieci substytucyjno-permutacyjnej, w której w każdej rundzie przetwarzany jest cały blok.